Lucas Hüsgen
Plooierijen van geschik
(2007)
Querido
673 pagina's
€ 29,95
ISBN 9789021433608
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(2/5)
Allesomvattend, maar net niets
door Elbrich Vreeling, 3 januari 2008
Uiterlijk zegt niet alles, toch kun je heel wat aflezen aan de omslag van dit boek. Alleen al door deze in handen te nemen en eens goed te bekijken, merk je dat het een omvangrijke, impressionistische roman gaat worden. Ga je ook nog eens een stukje lezen, dan weet je al heel snel of het echte liefde is of niet:
‘Ach slak die over de varen kruipt, pas neergezakt in jouw bedauwde weiland waag ik te vertellen dat koorden wiegden van een hoge balustrade en bebaarde mannen in kaftans het goud van hun zwaarden bewonderden en toespelingen fluisterden op de met sterren bezaaide hemel boven het veldje met de offergaven, en niets anders overwogen dan de vraag waar de gierpont van de Waal met zijn petten en paardenhoeven, sigaren en balen tarwe de striemende winterstormen boven de Shannon, de kaarsjes die flakkeren op de bruggen over de Spree met de viool van kleine Klaus zal ontmoeten, of de melancholie van iepen als de Maasoever de regimenten van Willen Van Heulekom de Jongere rollebollen in de warmte vergunt.’
Dit is de eerste zin uit Plooierijen van geschik, de nieuwe roman van Lucas Hüsgen. Spreekt deze schrijfstijl je aan, dan raad ik aan het hele boek te lezen. Vervelen deze regels je nu al, dan hoef je niet aan de resterende 673 bladzijden te beginnen. Deze beginalinea is representatief voor het hele boek; zinnen van tien of meer regels komen veelvuldig voor, poëtische woordcombinaties en ingewikkelde zinsconstructies zijn orde van de dag in Plooierijen van geschik.
Hüsgen is naast schrijver ook dichter; hij schreef eerder twee romans en publiceerde drie gedichtenbundels. Zijn laatste roman verhaalt over de regentenstrijd die zich afspeelde in Nijmegen aan het begin van de achttiende eeuw, ‘plooierijen’ genaamd. Dat was een machtstrijd tussen regenten en patriotten die tot grote ongeregeldheden leidden in een aantal Nederlandse steden, waaronder Nijmegen.
Een interessante periode in de Vaderlandse geschiedenis zou je zeggen… Toch duurt het zo’n vijftig bladzijden voor je je als lezer een beetje begint thuis te voelen in het verhaal. Een beetje, want het blijft een ingewikkeld relaas van lange, ingewikkelde zinnen. Prachtig geformuleerde zinnen vaak, maar de lengte ervan en door de ingewikkelde constructies van onderschikkende en nevenschikkende bijzinnen maken het moeilijk om te genieten van de poëtische opeenstapeling van woorden. De schrijver wil álle thema’s ter sprake brengen; van geschiedenis tot heden en van religie tot filosofie. Deze onderwerpen verwoordt hij op een uiterst verfijnde, ingenieuze en originele manier. Bij het beschrijven hiervan maakt hij gebruik van alle mogelijke hulpmiddelen die een auteur ter beschikking staan: meervoudig perspectief, symboliek, tekstualiteit, retroversie en noem maar op.
Misschien wil Hüsgen wel té veel onderwerpen behandelen, té veel mooie woorden gebruiken en té veel wisselingen van tijd en persoon maken. Door al deze mooischrijverij kun je je als lezer niet verplaatsen in de hoofdpersonen of de tijd waarin het boek speelt. Je zit constant te puzzelen: wie is er nu aan het woord? In welke tijd speelt het boek zich nu af? Waar zouden de vogels en andere dieren naar verwijzen die je steeds weer tegen komt? Om al niet te spreken van het ontrafelen van de zinnen die uit vijftien regels bestaan… Ook vraag je je als lezer af of Hüsgen toch niet gewoon dichter had moeten blijven; van deze (bijna onleesbare) roman zou je wel tien leesbare poëziebundels kunnen maken.
Dat is kort gezegd het probleem van deze roman van Hüsgen: door alle geploeter komt het leesplezier in het gedrang. Van die interessante periode in de Vaderlandse Geschiedenis en de andere beschreven tijden, kom je na wat gepuzzel wel wat te weten, maar door alle omwegen en gewirwar van woorden raak je af en toe de weg kwijt en is er weinig sprake van inleving in de hoofdpersonen. Hoeveel thema’s Hüsgen ook behandelt, hoe kunstzinnig hij al deze thema’s ook op ingenieuze wijze met elkaar verbindt, het is allesomvattend, maar daarom juist net niets. Een goede roman heeft niet onnodig veel omwegen nodig.
Degenen die van geploeter, gepuzzel en lange, samengestelde zinnen houden zouden dit boek beslist moeten lezen! Hüsgen biedt je een absolute uitdaging met zijn Plooierijen van geschik; er valt veel te ontdekken, te leren en te genieten.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
