Koenraad Goudeseune
Het boek is beter dan de vrouw
(2007)
Atlas
351 pagina's
€ 19.90
ISBN 9789045003047
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(2/5)
Miskende schrijver doet zijn beklag in brieven
door Anne Flint, 23 januari 2008
De Vlaamse dichter en prozaschrijver Koenraad Goudeseune (1965) verlangt naar aandacht voor zijn werk. In zijn nieuwe boek Het boek is beter dan de vrouw, bestaande uit brieven die hij gedurende een jaar schreef aan vrienden, vriendinnen, schrijvers en zijn uitgever, verwijst hij hier van begin tot eind naar. In zijn verongelijktheid kraakt hij daarbij aardig wat collega-schrijvers af. Vooral de succesvolle Dimitri Verhulst krijgt het hard te verduren, totdat Goudeseune erachter komt dat hij diens roman De helaasheid der dingen (2006) prachtig vindt.
De teleurstelling van Goudeseune over het gebrek aan belangstelling voor zijn werk is begrijpelijk. Hij debuteerde veelbelovend met de verhalenbundel Vuile Was (1993), waarmee hij een eervolle vermelding kreeg van de jury van de Lubberhuizenprijs voor prozadebuten. Het brievenboek en de twee poëziebundels die hij erna schreef zijn echter vrijwel onopgemerkt gebleven, op de benoeming van het gedicht ‘Ieper’ tot Gedichtendaggedicht 2006 na.
De brieven in Het boek is beter dan de vrouw zijn vooral in het begin een manier om over zijn eigen gedachten en belevenissen te schrijven. Zijn leven is redelijk miserabel: Goudeseune wordt verlaten door zijn vriendin C en kan zich daar niet over heen zetten, al probeert hij wel dames te leren kennen via Internet. Alleen in zijn studio drinkt en blowt de miskende auteur zich suf om inspiratie te VINDEN voor het schrijven. Verder doet hij niet zoveel: hij leest, gaat af en toe naar een literaire activiteit, geeft commentaar op het werk van andere schrijvers en kijkt naar sport. Over dit alles schrijft hij op een vaak gevatte wijze. Als Goudeseune in een gîte op vakantie is, wordt hij gek van de stilte: ‘het is hier zo stil! Je hoort monniken in hun kloostercel masturberen.’ Als hij vertelt over een literair feest merkt hij op: ‘er was een manifest gebrek aan tafeltjes en stoelen waardoor er de hele avond rechtop diende te worden gestaan, als in een wachtlokaal van de stempelcontrole.’
Sommige gebeurtenissen uit het leven van Goudeseune zijn memorabel, zoals de anekdote die hij vertelt over de tijd waarin hij taxichauffeur was. Hij moet van een klant langs alle prostituees in Gent rijden. Aanvankelijk is hij verbaasd dat de man niemand naar zijn ‘broekgoesting’ kan vinden, maar dan blijkt de klant op zoek te zijn naar een dame die hij kent. Tevergeefs, zo wordt duidelijk na anderhalf uur, als de klant bedroefd en 150 euro lichter de taxi verlaat.
Zo’n vertelling geeft je de hoop dat je bij een volgende brief weer iets interessants tegenkomt, maar dat is uitzonderlijk in de eenvormige brij van terugkerende thema’s als Goudeseunes drank- en cannabisgebruik, zijn verongelijktheid over het feit dat hij geen succesvolle schrijver is, zijn liefdesleven, zijn geldgebrek en de perikelen rond het uitgeven van zijn werk. De stukken waarin hij over literatuur schrijft zijn wel interessant, maar meestal te kort en te weinig concreet om als meer dan een zijpad te kunnen worden gezien. Zijn commentaar op het werk van Nederlandstalige collega’s gaat juist te veel in op details om de belangstelling te wekken.
Bij het lezen van dit brievenboek rijst daarom al snel de vraag of de correspondenties van een willekeurige persoon niet minstens zo boeiend zouden zijn om te lezen als dit werk. Qua verhaal ontstijgen de epistels namelijk zelden het niveau van Big Brother, al zorgt de raakheid van Goudeseunes woorden ervoor dat je iets langer wilt blijven lezen dan je naar een gemiddelde uitzending van Big Brother wenst te kijken. Met zijn 351 pagina’s is Het boek is beter dan de vrouw echter veel te lang om de aandacht van de lezer vast te houden
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
