van Sambeek
Koninginnenrit
(2008)
Prometheus
286 pagina's
€ 18.95
ISBN 9789044612158
bij Athenaeum Boekhandel
(24-uurslevering)
oordeel
(2/5)
Ieder z’n eigen koninginnenrit, maar dit is niet de mijne
door Jelske van der Hoek, 25 oktober 2008
In Koninginnenrit lezen we mee met het leven van de zes vriendinnen uit Zadelpijn en ander damesleed en Het Verwende Nest. Dit keer is het schrijversduo Liza van Sambeek opgebroken en is een van de dames solo gegaan. Ik heb alleen dit boek gelezen en dan is het onduidelijk of ze wellicht de magische krachten van haar partner mist, maar nóg een vervolg hoeft wat mij betreft niet. Mede dankzij de vertelstructuur, die overigens ook in de andere boeken gebruikt wordt, is er van echt meeleven met de personages geen sprake. In een allegaartje van verhaallijnen gaat het leesplezier verloren.
De oudere jongere dames van de vriendinnengroep Les Tîtes de Sancerre (Sancerre is een van de plaatsen die ze tijdens de gezamenlijke fietstocht in een vorige boek aandeden, tîtes is Nederlands) hebben allemaal maar één ‘kenmerk’ en daar wordt dan ook voornamelijk over gesproken. Yvonne woont samen met een vastgoedhandelaar in Amsterdam, de dikke Max eet te veel, Sonia leeft alleen voor haar kunst, Agnes voelt zich buitengesloten in de vriendinnengroep, An drinkt en rookt na haar hartaanval er net zo hard op los als ervoor en Nina vertrekt naar Guatamala om daar ‘goed te doen’.
Op Yvonne en Max na wonen ze in een grachtenpand in Utrecht, Het verwende nest. De levens van de dames lopen parallel maar raken elkaar niet en de diverse verhalen jammer genoeg ook amper. Zo wordt Yvonne in elkaar geslagen, beleeft Sonia avonturen met haar kleinzoon, stapt Agnes op de fiets, maar helaas is er geen gezamenlijke verhaallijn, de personages komen niet nader tot elkaar, en het is dan ook moeilijk in te gaan op de plot, omdat er zoveel onsamenhangende gebeurtenissen zijn.
Yvonne, die het boek opent met een pyjamafeestje, geeft gelijk een zodanig popie-jopie showtje weg dat je er bijna geagiteerd van zou raken (het veelvuldige gebruik van dit woord werkt aanstekelijk).
‘Het valt me nu pas op dat alle vrouwen een witte pyjama of joggingbroek dragen. Dat was ik natuurlijk in alle consternatie vergeten!
“Sorry, girls, ik ben een beetje te zwart vandaag, jammer dan,” roep ik zo opgewekt mogelijk […]
“Het wordt tijd dat we voor jou zo’n Nintendo DS Lite kopen, je weet wel, zo’n braintrainer. Nicole Kidman is er erg van opgeknapt.”
Ze heeft weer veel praatjes, onze Annetje. Dat was een jaar of twee geleden wel anders.
Op haar uitnodigende gebaar plof ik naast An neer op de bank en neem met veel genoegen het aangereikte glas ter hand. Hier snak ik naar.’
De toon is gezet, denk je, en het duurt dan ook even voor je door hebt dat dit de ‘persoonlijke touch’ van Yvonne is. Dat, ander voorbeeld, Jan-Willem bang is geliquideerd te worden, betekent niet dat je beland bent in de Amsterdamse onderwereld, iedere ‘tîte’ heeft haar eigen hoofdstuk met eigen eigenaardigheden. Na het eerste hoofdstuk is die wisseling van hoofdpersoon leuk, maar het wordt wat te gezellig als blijkt dat in de hoofdstukken zelf ook vaak van perspectief gewisseld wordt, van de moeder naar de zoon, naar de dochter, naar de ex. Als houvast staat bovenaan de bladzijde weliswaar naar wiens opinie je nu luistert, maar het blijft af en toe moeilijk de personages uit elkaar te houden. Dat de schrijfster dat zelf al vermoedde, laat ze blijken uit een overzicht van de paar belangrijkste karakters.
Agnes’ verhaal is het interessantste: zij geeft het boek de titel door naar Santiago de Compostela te fietsen, dat is haar koninginnenrit: ‘ze wil nog een keer knallen’. Agnes is schrijfster en haar hoofdstukken zijn dan ook de aangenaamste om te lezen: ze hebben meer diepgang dan de anderen en Agnes lijdt minder aan de Engelse ziekte dan de andere dames. Tijdens de rit naar Spanje belandt Agnes bij Claude in huis, een Fransman die haar heeft aangereden. Hier leeft het boek eindelijk op: Claude heeft een onalledaagse kijk op zaken en Agnes fleurt daar flink van op. Helaas duurt dat maar een hoofdstukje lang, want iedereen moet natuurlijk aan bod komen. En dat is precies de grote zwakte van dit boek: ieders leven, boeiend of niet, wordt kort aangestipt en dan worden we snel weer meegevoerd naar de volgende tiet.
Al met al is Koninginnenrit wellicht een leuk boek als je geïnspireerd wilt raken om naar Santiago te fietsen, maar dat is dan ook de enige reden. Het verhaal grijpt je niet bij de kladden. Voordat je je daadwerkelijk in een personage kan inleven, schiet het alweer door naar de volgende. Zo is het leven voor de personages immers ook, snelsnelsnel! En daarom, snelsnelsnel dit boek vergeten en op naar een beter!
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
