Recensieweb. Nieuwe literatuur. Nieuwe gidsen.

nieuwste recensies

Strandvakantie naar vroeger

door Sanne Steensma, 27 oktober 2008

(Dit is een recensie in het kader van de AKO Literatuurprijs Schaduwjury)
Wat geheim is, moet geheim blijven. Zelfs voor je naaste familielieden. Deze gedachtegang is typerend voor Carice, hoofdpersoon in Atoomgeheimen, de nieuwe roman van Marja Pruis (1959). Atoomgeheimen is een mengeling van het hier en het nog niet vergeten en vergeven verleden van Carice, met in de hoofdrol haar leven onder activisten.

Carice van Luijn is een vrouw van midden veertig, getrouwd, met twee kinderen en een eigen lingeriemerk, ‘Caresse’. Het verhaal speelt zich af gedurende een gezinsvakantie in de Caraïben. Maar wat in eerste instantie een leuke vakantie met het gezin zou moeten zijn wordt voor Carice al gauw een nachtmerrie. Niet alleen duikt oud-huisgenootje Josje op, maar ook de terrorist die op het eiland rondwaart, is een oude bekende. Carice en Josje waren huisgenoten en vriendinnen in de jaren tachtig. Samen liepen zij mee in protestdemonstraties en organiseerden ze zogeheten plakacties. Dankzij strubbelingen tussen Josje en Carice, indirect veroorzaakt door August, verhuisde Carice en verloren ze elkaar uit het oog. En een tijdje nadat ze was verhuisd werd August gearresteerd, een gebeurtenis waar Carice meer vanaf wist. August duikt nu op als ‘De Mexicaan’, de terrorist die in het Caraibische oord rondwaart. En Carice denkt dat hij wraak op haar wil nemen.

Wie nu een relaas over de activistische jaren tachtig verwacht kan dit boek beter laten liggen en het boek van Duyvendak lezen. Het verhaal gaat namelijk vooral over Carice en haar angsten en geheimen, die haar in de vorm van August en Josje achtervolgen. De angst voor August en Josje speelt in het hier en nu van het verhaal de hoofdrol, maar Carice heeft meer angsten en geheimen, en haar grootste angst is het uitkomen van deze geheimen. Haar gezin weet bijvoorbeeld niet dat Josje en August op het eiland zijn. Tevens maakt zij zich, ondanks dat zij op vakantie is, regelmatig druk over het geheime bestanddeel van haar lingerie, mensenhaar, en de eventuele bekendwording daarvan. Geheim nummer drie is Carice’s intieme relatie met de malafide leveranciers van het mensenhaar. Het moge duidelijk zijn dat het bekend worden van elk van deze geheimen haar leven drastisch zou veranderen.

Carice komt in het verhaal überhaupt naar voren als een zeer angstig persoon. Ze is bang voor het uitkomen van haar geheimen, maakt zich continu druk om het welzijn van haar kinderen en is als de dood om auto te rijden. Jammerlijk is dat deze angsten niet als zodanig op de lezer worden overgebracht. Je wordt als lezer niet meegesleept in de angstgevoelens van Carice. Bijvoorbeeld in de volgende passage, waar Carice en August elkaar voor de eerste en enige keer op het eiland ontmoeten.

‘“Ik wilde jou wat vragen, Carice.”
“Dat komt goed uit dan dat we elkaar treffen,” zegt ze.
“Ja, doe jij maar weer zogenaamd snedig,” zegt hij. “Als je maar niet denkt dat ik vergeten ben wat jij me geflikt hebt.” Van plotsklaps opstekende woede vergeet hij haar naam te noemen. Dit is het moment waar Carice jarenlang bang voor is geweest.’

Was Carice jarenlang bang dat August haar naam niet zou noemen? Verwarring neemt hier de plaats in van het geëigende, invoelen.

Daarmee is Atoomgeheimen een aardig boek, maar met weinig diepgang en overtuigingskracht. Geen onterechte longlist-titel, maar terecht niet te vinden op de shortlist van de AKO Literatuurprijs.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.

Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.

Dit artikel is geprint van Recensieweb - www.recensieweb.nl.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.