Pieter Webeling
Veertig dagen
(208)
Cossee
208 pagina's
€ 18.90
ISBN 9789059362222
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(2/5)
elders op recensieweb
recensie van De lach en de dood
Lachen tegen een ijzingwekkend decor
recensie van De lach en de dood
andere recensies
Veertig dagen vol cliché's
door Judith Mulder, 14 januari 2009
40 seconden maar duurt het. 40 seconden heeft Jennifer nodig om smoorverliefd te worden op Joeri. Ze ontmoet hem boven op de Dom, waar hij ‘fier als een koningszoon’ staat. Niet alleen heeft Jennifer nu voor haar dertigste de interviewersprijs het Gouden Vraagteken gekregen, maar ook haar Gouden Liefde ontmoet.
De ontmoeting met deze Gouden Liefde mondt uit in een vlammende affaire. Als ze elkaar drie maanden kennen, slaat het onheil toe. Jennifer blijkt zwanger te zijn, volledig tegen Joeri’s zin. Jennifer pleegt abortus, maar de kwestie heeft ook een verwijdering tussen Joeri en Jennifer tot gevolg. Gelukkig kan ze uithuilen bij Grace, haar oudere zus. Sinds hun moeder lang geleden overleed, heeft Grace altijd als een tweede moeder voor Jennifer klaargestaan en zij is altijd ‘het kleine meisje’ gebleven. De ramp is echter compleet als zus Grace meedeelt verliefd te zijn op Joeri en ook zwanger van hem is. Gek genoeg wil Joeri zijn verantwoordelijkheid nu wel nemen.
Na dit verraad besluit Jennifer haar leven opnieuw te beginnen in Schagen, ver weg van Grace. Daar gaat ze aan de slag in een boekhandel. Ze wil niet langer degene zijn die interviews afneemt en de vragen stelt; ze heeft voorlopig genoeg aan haar eigen vragen. Maar net als ze haar leven weer op de rails krijgt, komt daar weer die zus. Dit keer met de mededeling dat ze kanker heeft en niet lang meer zal leven. En de vraag of Jennifer daarom haar levensverhaal wil gaan opschrijven als herinnering voor haar zoon David. ‘Het kind dat schuldig was in al zijn onschuld. Het kind bij wie de sterren en planeten van meet af aan verkeerd hadden gestaan.’ Kortom, ‘als herinnering voor het kind dat nooit had mogen bestaan.’
Terwijl Jennifer worstelt met de vraag of ze wel of niet op dit verzoek in moet gaan, worden de beschrijvingen van sober en feitelijk, een juiste toon rakend, steeds clichématiger en obligater. En dat terwijl Jennifer zelf nota bene tijdens het uitwerken van een interview met een lokale autohandelaar zegt: ‘Ik verafschuwde zulke obligate zinnen, maar dit was functioneel.’ Verafschuwen vind ik te sterk uitgedrukt, maar functioneel is het absoluut niet.
Jennifer besluit op het verzoek in te gaan – haar zus heeft nog maar veertig dagen te leven – en start een reeks vraaggesprekken met haar zus. Op het moment dat er onverwacht bezoek binnenkomt – Joeri – is ze zichzelf niet langer de baas, rent weg en besluit haar pogingen tot schrijven te staken. Ondertussen kan ze ook geen afstand doen van haar zus, en nog minder van David, het joch dat onverklaarbaar dol is op zijn tante. Toch blijft zij hem altijd als ‘het lichaam en de geest van het verraad’ zien.
Behalve holle woorden, wordt ook de symboliek er nog even met de haren bijgesleept – veertig is een bijbels getal. En dus lezen we dat de zondvloed die Noach trotseerde veertig dagen duurde, Jezus veertig dagen en nachten in de woestijn verbleef en bovenal ziet Jennifer het moment weer levendig voor zich waarop haar vader zijn dochter ervan probeerde te overtuigen het boek voor David te gaan schrijven: ‘Het is je zus, Jen. Je zus.’ Na deze taalkundige vondst volgt nog een analogie met Pasen en Hemelvaart, en ook daar heeft dat Webeling zich iets te enthousiast uitgeleefd. Want het verhaal an sich leest vlot, maar beeldspraak als ‘kerst is het feest van licht en geboorte, maar ik zag alleen maar duisternis en eindigheid’ voegen niets toe en houden de lezer onnodig op.
En dat terwijl er geen tijd is om opgehouden te worden, want er moet nog veel geopenbaard en uitgelegd worden in de laatste dertig pagina’s. Grace wordt zwakker en zwakker, en besluit samen met haar zus haar laatste rustplaats uit te zoeken. Zonder veel uitweidingen gaan Grace en Jennifer nu weer op goede voet met elkaar om en besluit Jennifer toch een eerste hoofdstuk van het boek uit te werken. Ook de euthanasieprocedure en het hoe en waarom van de onzichtbare band tussen David en zijn tante moet nog uit de doeken worden gedaan. Ook daar neemt de auteur helaas te weinig tijd voor, want met ‘hij is niet het slot op de deur, maar de sleutel’ moeten we het helaas doen. Om ten slotte getuige te zijn van een bijna surrealistisch einde, waaruit blijkt dat de zusters, tussen wie het nooit tot een verzoening is gekomen, zich allebei verloren hebben in een vlaag van hartstocht. Maar waar dat bij de een resulteerde in leven, resulteert dat bij de ander in de dood…
Kortom: een verhaallijn met interessante, grote thema’s, zoals wraak, verraad en de zusterband in een helder en vlot geschreven verhaal. Helaas trekken de clichés, vergezochte verwijzingen en iets te verrassende wendingen mij zo uit het verhaal dat ik nergens echt meegesleept wordt. Zonde.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
