Christophe Vekeman
Lege jurken
(2008)
Arbeiderspers
187 pagina's
€ 17,95
ISBN 9789029566209
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(2/5)
elders op recensieweb
Messias zonder volgelingen verandert alcohol in water
recensie van Een borrel met Barry
Geslaagde waanzin in een onzinnig zelfhulpboek
recensie van 49 manieren om de dag door te komen
andere recensies
Overpeinzingen van een neuroticus
door Anne Flint, 28 mei 2009
De neurotische Lester Brandman verzint als hij thuiskomt vaak vreemde scenario’s van wat hij gaat aantreffen. Zal hij zien hoe zijn vrouw Alicia zichzelf in het gezicht slaat of hoe ze seks heeft met een Afrikaan? Zoals hij zegt: ‘Alles kan. Het hoeft maar plaats te vinden en het gebeurt.’
Christophe Vekeman (1972) heeft met Lege jurken (2008) zijn vijfde roman uitgebracht. De hoofdpersoon Lester denkt dat hij zich kan voorbereiden op eventuele verrassingen door de genoemde scenario’s te verzinnen. Hij houdt namelijk niet van verandering. Als zijn vrouw Alicia vertelt dat ze zwanger is, vlucht hij dan ook in paniek hun huis uit. Lester wordt zo geconfronteerd met het feit dat hun huwelijk niet zo goed meer is, maar uit elkaar gaan met een kind op komst is moeilijk. Hij vraagt zich af of hij nog wel van Alicia houdt en of hij überhaupt met haar had moeten trouwen. In de stad komt hij zijn collega Claudia tegen, die hem overhaalt om nog wat met haar en haar vriend te gaan drinken. Aan het eind van de avond brengt Lester Claudia naar huis, die stomdronken is en achtergelaten door haar vriend. Alicia slaat hen gade en denkt dat haar man vreemdgaat. In de dagen die volgen op het incident raakt Lester gewend aan het idee dat hij vader zal worden en voelt hij zich daar erg gelukkig over. Het zet zijn leven in een nieuw perspectief, waardoor het voor Lester duidelijk wordt hoe hij moet leven. Dit maakt hem zelfverzekerder. Alicia vindt het echter moeilijk om haar zwangerschap en het gedrag van Lester te accepteren.
Het grootste gedeelte van de roman wordt besteed aan de overpeinzingen van Lester, vanuit wiens perspectief het verhaal is geschreven. Hij twijfelt aan zichzelf, aan zijn gebrek aan lef en aan de liefde die hij nog voelt voor Alicia. Deze twijfelpassages stellen op cruciale punten de ontknoping van een actie uit. Dit roept veel irritatie op, omdat Lester zelden iets interessants te melden heeft. Een voorbeeld hiervan zijn de drie pagina’s gevuld met de meest banale gedachten, die volgen nadat Alicia hem het grote nieuws heeft verteld: hij denkt eraan dat hij vergeten is zijn reservering voor het restaurant te annuleren en fantaseert over wie er aan ‘hun’ tafel heeft gezeten, wat leidt tot de theorie dat de twintigers van nu het einde van onze beschaving betekenen, zonder dat dit onderbouwd wordt. Pas dan wordt eindelijk verteld wat het grote nieuws is. Als hij dan eindelijk begint over zijn vertrek, blijft hij goeddeels hangen in ongeloof over het feit dat hij echt vertrokken is. De bewoordingen die hij gebruikt zijn ook niet altijd even mooi. Zo zegt hij zelf: ‘Nu, op dit eigenste ogenblik, zit hij [Alicia’s nieuws] te verwerken. Rustig. Thuis. Dat is de waarheid. Niet loopt hij hier, hij loopt hier niet.’ De korte zinnen maken de verteltrant vrij staccato en de laatste twee zinnen klinken kunstmatig en overdreven.
Toch heeft Lester in de loop van de roman wel een aantal rake observaties en interessante inzichten. Zo zegt hij over zijn collega: ‘Het leven trekt aan Anton voorbij, en hij staart ernaar als een koe naar een trein.’ Even verderop beargumenteert hij dat men van niets ‘nog in staat [is] de schoonheid te bevatten, behalve van wat men zelf gemaakt heeft’, omdat men geen aandacht heeft voor de natuur, maar wel voor bijvoorbeeld natuurfoto’s. Het aantal geslaagde opmerkingen neemt in de loop van de roman toe, maar deze zijn niet genoeg om de roman te redden. Daar is Lester niet interessant genoeg voor. Hij denkt dat hij heel wijs is, maar hij heeft, ondanks zijn rake observaties, zelden originele ideeën en met zijn kleinburgerlijke problemen weet hij de aandacht van de lezer al helemaal niet vast te houden.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
