Recensieweb. Nieuwe literatuur. Nieuwe gidsen.

nieuwste recensies

Oppervlakkigheid troef

door Judith Mulder, 20 februari 2010

Heeft hij zijn gezin in de steek gelaten voor een vier maanden durend bijrolletje in haar leven? Daar lijkt het wel op. Want Zanne, Jobs muze en tevens persoonlijke porno-object, blijkt na een paar maanden wel genoeg te hebben van deze man, de 29ste in haar bestaan. Job, de hoofdpersoon van dit boek, blijft alleen achter. Er rest hem niets dan verdriet, veel verdriet. Het zou een schitterend uitgangspunt kunnen zijn voor een dramatisch verhaal over het verwerken van liefdesverdriet. Of voor een terugblik op een mooie herinnering. Of over de vraag hoe je de draad weer op moet pakken na een flinke dosis ellende over je heen gestort te hebben gekregen. Maar helaas is Dingen die op liefde lijken niets van dit alles.

Nadat Job een nacht in een hotel heeft doorgebracht met de grillige en onweerstaanbare Zanne is er geen weg meer terug: hij geeft zijn huis en zijn gezin voor haar op. Als hij op zijn beurt door Zanne wordt verlaten, staat hij met lege handen. Terwijl hij zijn leven opnieuw vorm probeert te geven met co-ouderen, verbouwen en internetdaten, reconstrueert hij in een brief aan Zanne wat er is gebeurd.

Twee verhaallijnen wisselen elkaar dan voortdurend af: de reconstructie van zijn periode met Zanne, en de harde werkelijkheid nadien. Heden en verleden wisselen elkaar af, maar tegelijkertijd ook feit en fictie. Er zit namelijk een romanticerende vertekening in zijn herinnering.

Die afwisseling in vorm en tijd zorgt er – in combinatie met eenvoudig taalgebruik – voor dat het weinig moeite kost om verder te lezen. Maar dat wil niet zeggen dat je als lezer ook verder wilt lezen. Want veel verder dan een clichématige beschrijving van Jobs verdriet komt het niet. Beschrijvingen die aan de oppervlakte blijven hangen en weinig diepgang aan het personage geven. Zo uit Job zijn jaloerse gevoelens nogal plat. Als Zanne overweegt terug te keren naar haar ex-geliefde, stuurt hij vanaf een internetsite denkbeeldige interesses door, in de hoop hem te verleiden tot vreemdgaan. Of wat te denken van de actie om tijdens een wandeling langs de boot van Philip daar te gaan plassen?

Weinig verheffend gedrag van deze moderne man, rijk geworden door zijn bloeiende internetbedrijf en op en top hip door zijn huidige bestaan als co-ouder. De beschrijvingen van dit banale gedrag, in combinatie met opmerkingen dat hij haar alleen maar hard wil neuken, staan in schril contrast met Hogenkamps pogingen literair te doen middels verwijzingen naar onder meer Elsschot, Mercier en Schubert.

‘Je zat in kleermakerszit tegenover me, ging verzitten door een knie op te trekken. Terwijl jij nadacht over wat je moest doen met je doublet vijven, keek ik stiekem naar je schaamlippen, die zich vredig naast elkaar koesterden in de zon. Ik gromde zachtjes. Een maand geleden stelde ze zich formeel in haar mantelpakje aan me voor, dacht ik, en nu speel ik backgammon met haar terwijl ik haar recht in haar kut kan zien. Een kut die ik een paar uur geleden heb volgespoten en vanmiddag opnieuw ga volspuiten. Ik weet dat dit allemaal weinig verheffende gedachten zijn, maar ik dacht het. (…) Pascal Mercier schreef dat “het niet in de aard der begeerte ligt onwaardig te zijn”.’

Deze uitersten, belezenheid en culturele interesse enerzijds en het botvieren van zijn lustgevoelens op Zanne anderzijds, zijn moeilijk met elkaar te rijmen. Want veel meer dan dat hij zijn vrouw Karin en twee kinderen heeft verlaten voor Zanne omdat hij zijn hormonen niet in het gareel kon houden, komen we helaas niet aan de weet.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.

Dit artikel is geprint van Recensieweb - www.recensieweb.nl.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.