Recensieweb. Nieuwe literatuur. Nieuwe gidsen.

nieuwste recensies

Een absurde modeshow

door Joan Gebraad, 13 april 2010

Elk jaar zet carnaval de waarden van de wereld op zijn kop. De randfiguur is ineens koning, gek doen is de norm en lelijkheid het ultieme schoonheidideaal. In die zin sluit het feest goed aan bij de wereld van schrijfster D. Hooijer (pseudoniem van Kitty Ruys), waar absurdisme de modetrend is.

In 2001 debuteerde Hooijer met de verhalenbundel Kruik en kling en in 2008 ontving ze de Libris Literatuurprijs voor haar verhalenbundel Sleur is een roofdier (2007). Haar verhalen worden gekenmerkt door absurdisme, haar personages leven aan de rand van de samenleving. Nu is daar Catwalk, Hooijers langverwachte romandebuut, waarin ze al deze typerende ingrediënten weer heeft verwerkt.

De roman gaat over de weduwnaar Fons Kolenbrander, die samen met zijn broer Maarten een detectivebureau runt. Fons komt in contact met een gemêleerde groep vrouwen, die hem, ieder om andere redenen, opwinden. Het bonte gezelschap bestaat uit de bijna uittredend prostituee Margriet, de hoogbejaarde Mieneke, die zonder medeweten van haar ex-man een fortuin vergaard heeft, en de naaister Wilma, die eigenzinnige niet-verhullende kleding ontwerpt en haar creaties showt op huiskamermodeshows.

Wilma’s vriendinnen paraderen niet alleen als modellen over de catwalk. Ook Hooijers roman is gestructureerd als een imaginaire catwalk, waar haar personages hun absurde levens tentoonstellen. Door het gebruik van verschillende perspectieven geeft Hooijer alle personages een spotlightmoment. In haar omgekeerde universum zijn zij de sterren. Op Wilma’s modeshows ontwikkelen zich gecompliceerde relaties tussen al deze zonderlinge individuen. Samen staan ze sterk in een maatschappij waarin zij niet aan de normen voldoen.

Een interessant concept, maar Hooijer overtuigt niet. Het verhaal komt traag op gang en verveelt daarom nu en dan. Hooijers zakelijke manier van schrijven is helder, maar creëert tegelijkertijd afstand.

‘Had Arend kunnen zien met hoeveel respect zijn resten van de vloer werden gelicht dan was hij toch een beetje gelukkig geworden. Hij werd op huidskleur gesorteerd en kwam langzaam maar zeker in zijn lijkenzak te liggen, maar in ieder geval in de vorm van een mens.De dikke ging niet in zijn geheel in een zak, hij kwam voor een deel bij de andere twee terecht omdat de sorteerders op hun gevoel werkten en vonden dat ze op de proporties moesten letten.’

Hoewel Hooijers personages erg grappig kunnen zijn, overtuigen ze niet. Ze lijken vrijwel allemaal cynisch en hard in het leven te staan. Daarnaast hebben ze meer weg van karikaturen dan personen van vlees en bloed. Wel brengen de verschillende vertelperspectieven vertier en afwisseling in het verhaal. Zo is er bijvoorbeeld Arend, die compleet met nepbaard, als een spion de broers Kolenbranders bespied. Uit heel ander hout gesneden is Margriet, die de geboorte van haar kind wel erg onbewogen beschrijft:

‘De vliezen worden naar voren getrokken en doorgeknipt. Ik pers zelf niet, dat doet mijn lichaam en daar is mijn kind. (…) zelfs ik heb een echt kind kunnen krijgen.’

Hooijers zakelijke schrijfstijl en haar oppervlakkige figuranten zorgen voor gebrek aan diepgang. Haar verhaal brengt je helaas niet in vervoering. Een snufje emotie had zowel haar karakters als haar manier van schrijven goed gedaan. Catwalk is een absurde roman over absurde mensen. Niet absurd slecht, maar zeker ook geen meesterwerk.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.

Dit artikel is geprint van Recensieweb - www.recensieweb.nl.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.