Anna Drijver
Je blijft
(2011)
Lebowksi
224 pagina's
€ 12,50
ISBN 9789048811410
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(4/5)
Ode aan liefde, leven en dood
door Emeraude van Deenen, 27 november 2011
Hoe verder te gaan met het leven als je een dierbare verliest? Dit dilemma, waar elk mens in het leven mee geconfronteerd wordt, vormt de rode draad in Anna Drijvers debuutroman Je blijft. Nadat Dora Eweg als kind haar vader verliest, moet ze nu, op vijfentwintigjarige leeftijd, ook de dood van haar geliefde, Daaf, verwerken.
Hoewel Anna Drijver een nieuwkomer is in de Nederlandse letteren, heeft zij al naam gemaakt als actrice op het witte doek. Eén van haar bekendste rollen was die van minnares Roos in de verfilming van Kluuns Komt een vrouw bij de dokter.
De lezer zou even de indruk kunnen krijgen dat Drijver beïnvloed is door Kluuns roman vanwege het thema van de dood van een geliefde en enkele ‘Kluuneske’ procedés: de kaders buiten het verhaal met informatie over de personages, de soundtrack aan het einde van de roman met nummers die in het verhaal voorkomen en de verantwoording met geciteerde literatuur.
Maar al snel wordt duidelijk dat dit de enige zaken zijn die overeenkomen tussen de romans van Drijver en Kluun. Ondanks de nietszeggende personagebeschrijvingen (‘Ze draagt vaak bloemige jurkjes met laarsjes eronder’ en ‘Hij luistert naar en kent alle mogelijke hiphop’) ontvouwt zich een bijzonder verhaal. Drijver weet een beladen thema als de dood dusdanig met humor te bekleden dat je je als lezer constant afvraagt of je nu moet lachen of huilen.
Dora is een net afgestudeerde Neerlandica en begint de banenmarkt te verkennen. Ze trekt nog veel op met haar studievrienden en valt onverwachts maar volledig voor de stille Daaf. Samen stuiten ze op een baantje als dichter/spreker op gemeentelijke begrafenissen, om een laatste eer te bewijzen aan overledenen zonder nabestaanden. Dora hoopt zich op deze manier weer iets te herinneren van de begrafenis van haar eigen vader; zijn overlijden en de tijd die erop volgde heeft ze compleet verdrongen, iets waar ze zich ontzettend voor schaamt. Ironisch genoeg sterft niet veel later ook haar Daaf, en pas dan kan Dora werkelijk terugkeren naar het verleden.
Deze zware gebeurtenissen worden afgewisseld met komische anekdotes: bijvoorbeeld over Dora die voor het eerst bij Daaf blijft slapen en koste wat het kost de hondenpoep onder haar laars probeert te verbergen, of de pannenkoekenavondjes die ze met haar vrienden organiseert (‘pannenkoek met haring en stroop’). Ook de flashbacks naar haar jeugd zijn speels en veelal lachwekkend:
‘”Kom, Doors.” Hij pakte me op en tilde me op zijn schouders. Ik sloeg mijn benen om zijn nek en legde mijn handen op zijn krullenbos. Ik was de grootste van het hele plein en vanaf hier kon ik de band goed zien. “Dit is een coverband!” riep papa. Ik had nog nooit van een “kofferband” gehoord, maar er stonden allemaal zwarte koffers op het podium met snoeren eraan, dus ik begreep best waarom dit een kofferband heette.’
Maar hoe vrolijk gestemd de lezer van dergelijke passages ook kan raken, de harde werkelijkheid komt ook aan bod, en wordt misschien wel versterkt doordat deze naast plezierige anekdotes staan. Bijvoorbeeld wanneer Dora zichzelf overwint en haar moeder en broer vraagt om verheldering over haar vaders begrafenis:
‘”Was ik daar?” Mijn stem slaat over. “Wat heb jij gezegd, welke muziek was er? Was het… weet ik veel, mooi weer?” Ik praat steeds harder, maar nu stroomt alle kracht uit mijn lijf. Ik vraag het aan mijn broer, zachtjes: “Was ik daar?” Het vocht van mijn tranen maakt mijn wangen koel. Ik wil niet huilen en ik bijt weer op mijn lip – nog meer bloed. “Mama, ik weet het niet meer. Was ik erbij?”’
Hoewel zulke beschrijvingen erg beeldend zijn, is de roman stilistisch gezien niet uitdagend, noch bijzonder. Drijver moet het dan ook puur van het verhaal hebben. En dat verhaal is een ode aan het leven, de liefde en de dood. Hoe ongrijpbaar deze zaken ook zijn, Drijver maakt ze enigszins tastbaar. Haar humor relativeert en beurt op. En op de vraag hoe verder te gaan met het leven als je een geliefde verliest wordt misschien geen kant-en-klaar antwoord gegeven, maar het slot kan gelezen worden als een hoopvolle boodschap: Dora krabbelt voorzichtig weer op met het besef, Je blijft.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
