Derwent Christmas
Volmaakte verdwijning
(2011)
Nieuw Amsterdam
224 pagina's
€ 16,50
ISBN 9789046810361
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(4/5)
andere recensies
Leven in een illusie
door Tim Lommerse, 8 januari 2012
Illusionist Will Freedom (de artiestennaam van Wilfred Visser) besluit dat het, na een samenwerking van vijfentwintig jaar, tijd wordt om afscheid te nemen van zijn assistente Paulette. Hij wacht het juiste moment af, maar wanneer doet dat zich voor? Het voornemen blijft dan ook liggen tot op de dag van hun laatste show van het seizoen. Hij schrijft haar een brief waarin hij zijn motieven uitlegt – maar Paulette is hem voor. Will laat haar tijdens de afsluiting van het optreden verdwijnen, maar hij blijkt niet in staat haar weer terug te toveren. Paulette is verdwenen. Echt verdwenen.
Dan begint een zoektocht naar de waarheid. Voor Will is er eigenlijk maar één vraag die er echt toe doet: hoe heeft Paulette het voor elkaar gekregen? Door zijn bijna maniakale obsessie, gecombineerd met zijn beperkte sociale vaardigheden, wordt Will een interessant hoofdpersonage. Het maakt hem niet uit dat zijn assistente vermist wordt. Het deert hem nauwelijks dat hij verdacht wordt. Ook andere duistere ontdekkingen die tijdens het onderzoek naar boven komen, lijken niet echt tot hem door te dringen. Hij is alleen geïnteresseerd in hoe Paulette haar volmaakte verdwijning uit heeft weten te voeren.
Voor Will Freedom staat alles in het teken van de roem die hij vergaard heeft. Daarin is te zien wat een geobsedeerd personage hij is: illusionisme is alles voor hem. En waag het niet om hem een goochelaar te noemen. Toch loopt hij er telkens weer tegenaan dat mensen het verschil niet lijken te weten. Dat blijkt maar weer als hij in gesprek raakt met een bezorger. De man is in de war gebracht doordat het pakket dat hij komt bezorgen is geadresseerd aan Wilfred Frederick Visser, die hem ergens bekend van voor komt:
‘“Ik ben Will Freedom, de illusionist.”
“Illusionist,” herhaalde de man. Weer schudde hij het hoofd. “Kunt u met geesten praten?”
“Geesten? Nee, ik ben illusionist, goochelaar.”
Voor een derde keer maakte hij de hoofdbeweging. “Bent u Hans Kazan?” Hij keek opzichtig naar het etiket op de doos.’
De band die Wilfred met zijn ouders heeft, wordt op zeer natuurlijk wijze neergezet. Doordat zijn ouders hem duidelijk niet begrijpen, maar wel hun best doen om hun zoon te steunen, ontstaan er enkele ontroerende (maar ook humoristische) scènes. Vooral vader heeft moeite met zijn tijd mee te gaan. Zo vindt hij het maar niks dat de buurvrouw een baan heeft, maar ook wanneer hij met stokjes probeert te eten steekt die starheid de kop op:
‘“We eten met stokjes, maar ik heb voor de zekerheid ook maar bestek gepakt.” Ze schoof het houten eetgerei naar ons toe. Mijn vader pakte een stokje bij de achterkant beet en prikte met de punt een stuk kip uit de pan.’
Des te indrukwekkender is het dat beide ouders Wilfred toch in alles steunen in zijn streven om de beste illusionist ter wereld te worden. Een blijk van hartelijkheid waar Wilfred compleet blind voor is. De onfortuinlijke dood van zijn ouders doet hem dan ook weinig. Net als de dood in zijn algemeenheid, zoals blijkt wanneer hij een andere begrafenis bijwoont:
‘Huilden deze mensen om de willekeur waarmee de dood om zich heen sloeg of om al die mensen die gelukkigerwijs waren blijven leven? Misschien was het uit angst zelf te vergaan.’
Hier wordt op prachtige wijze Wills kijk op het leven weergegeven. Geen moment komt het bij hem op dat men rouwt omdat er een dierbare is verloren. Tussen neus en lippen door wordt op die manier ook een verklaring gegeven voor zijn onwankelbare verlangen beroemd te worden. Hij is bang om vergeten te worden.
De roman lijkt verder sterk te leunen op de film The Prestige (Christopher Nolan, 2006). Ook daar werd constant bezworen dat geheimhouding basisregel nummer één is. Onthulling van de truc zorgt enkel voor teleurstelling. Trekken we deze analogie met The Prestige door, dan is vooral de opening van die film noemenswaardig. Daarin wordt gezegd dat een illusie uit drie delen bestaat: ‘The Pledge, The Turn and The Prestige.’ (De belofte, de twist en het prestige.) Dat laatste is wat het publiek in bewondering en verwarring achterlaat. En dat is precies wat het einde van Volmaakte verdwijning doet. De opening is mysterieus, de twist halverwege is verwarrend, maar de uiteindelijke ontknoping is overdonderend en groots.
Volmaakte verdwijning is een psychologische thriller met een strak uitgewerkte plot. De roman lezen is bijna als het kijken naar een illusionist aan het werk: niets is wat het lijkt.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
