Bert Natter
Hoe staat het met de liefde?
(2012)
Thomas Rap
368 pagina's
€ 19,90
ISBN 9789400402416
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(4/5)
elders op recensieweb
recensie van Begeerte heeft ons aangeraakt
Doelbewust open, naar buiten, tegen de grenzen aan
interview
opiniestuk
opiniestuk
andere recensies
Een slechte vrouw met een onvoltooid verleden
door Simone van Saarloos, 28 februari 2012
‘Ik ben een slechte vrouw’, bekent Maria Hinckelbein in Hoe staat het met de liefde?. Waarom is Maria slecht en, ja, hoe staat het met de liefde? Deze twee vragen regeren de nieuwe roman van Bert Natter, waarin deze als in een whodunnit stapsgewijs worden beantwoord.
[Zie ook de voorpublicatie op Athenaeum.nl.]
Hoewel Maria in het stille Baarn woont en een vrij saai leven leidt als boekverkoopster met niet bijster veel passie voor boeken, suddert het whodunnit-sfeertje door de roman. Ook wanneer haar beste vriendin Welmoed zeurt over de sleur van een gezinsleven terwijl haar andere vrienden opscheppen met ‘eindeloze succesverhalen over bevallingen en de heiligenlevens van baby’s en heldendaden van kinderen’ geeft Natter voortdurend hints om de lezer zoekende te houden. Want er is meer aan de hand! Vergeet niet dat Lisa, het zusje van Maria, op zestienjarige leeftijd is overleden en dat er een pistool in de magnetron lag. Vergeet ook niet dat Maria slecht is en dat we erachter willen komen hoe het met de liefde staat.
Vergeten dat lukt niet, want Natter houdt je vast. Hij flirt met halve waarheden en spiegelt personages met elkaar. Zo wil Welmoed losbandig zijn, is er een erotische spanning tussen de vriendinnen en begeren ze elkaars man – het zijn dezelfde dingen die Maria en haar zusje aan elkaar bond. Zo laat Natter het heden en verleden met elkaar spelen en begrijpen we wat vroeger was aan dat wat nu gebeurt en andersom.
Zulk een spel gaat Natter ook aan met zijn voorgaande roman, zijn succesdebuut Begeerte heeft ons aangeraakt. Televisieheld Ton Bikker presenteert ook nu een veelbekeken talkshow en zijn vrouw Damiaan komt langs in Maria’s Beste Baarnsche Boekhandel. Net als Maria heeft Damiaan haar zusje verloren. Dat zusje heette Dido – zij was de beminde vrouw in Begeerte heeft ons aangeraakt.
De dood lijkt de enige zekerheid in ons leven. ‘Dood is dood, ook in de literatuur’, aldus Maria, maar zo zeker is dat bij Natter niet. Want bijna dood, schijndood en een dode die praat kunnen ook. De pratende dode is niet zijn enige opvallende kunstgreep. Waar de pauwen in zijn debuutroman een belangrijke rol speelden, knoopt Natter hier de lijntjes bijeen door middel van een pelikaan. Hoewel één raadsel onuitgelegd blijft (waarschijnlijk voor een volgend boek), lost de rest zich uiteindelijk op vanuit vogelperspectief. Een slot met een pratende dode en een blik vanuit de lucht – het komt wat deus ex machina over, maar het werkt.
Minder gemakkelijk te slikken is Maria’s cynische zelfreflectie in spreektaal. Die is soms net zo grappig als die bedoeld is, maar vaak ook niet: ‘Als je ziet wat ik naar binnen werk, is het een wonder dat ik zonder dwangmatig kotsen een figuur weet te behouden als een Barbie van iets meer dan één meter zestig.’ Beter zijn gedachten zoals deze: ‘Het is mijn onvoltooide verleden dat me verwijtend aankijkt.’
Maar ach, ik mag Maria af en toe dikdoend en zeurderig vinden, dat is misschien ook wel de bedoeling: zij is immers een slechte vrouw. Ze is bovendien ook een levensechte vrouw. Want hoewel haar gezeur soms banaal aandoet, is ze een duidelijk product van een moderne tijd waarin je, van alles voorzien, toch behoorlijk ongelukkig kan zijn.
En bovendien: het leven ís ook banaal. Want ja, ‘waarom de afwasmachine inruimen als je ook een berg kunt beklimmen?’ En je druk maken ‘over op welke vilstift dat dopje ook alweer hoort’, is – figuur Barbie of niet – inderdaad niet heel erg sexy.
Is Maria een slechte vrouw? Een beetje slecht misschien, maar ze is vooral menselijk. ‘Ik ben een slechte vrouw, maar ik ben niet alleen’, concludeert Maria. De mensen van Natter maken fouten: de opeenstapeling van vele fouten van vele mensen wordt soms fataal. Het vereffenen van deze fouten kan leiden tot voorspoed – en dan staat het er met de liefde toch nog best goed voor. De liefde is niet zaligmakend, maar wel ‘de liefste last die een mens kan dragen.’
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
